Düğümlenmiş bir ömrün son ilmeğindeyim belkide
belkide hayatın en zor yokuşundayım
Kimbilir acılarım benimle birlikte büyüyor
ya da ben kendi acılarımı büyükmek için çabalıyorum
Nefes almakta zorlanıyorum yokluğunda
hiç bir şey bu kadar acıtmadı bu bedeni
yaşadıklarımı kimsenin anlayacağını da zannetmiyorum
herkes tipik kalıp bir sözle şunu diyecek
"Seni anlıyorum"
Oysa beni herkes anlasaydı ben bu halde olurmuydum
bunları buraya yazarmıydım
Beni anlayan tek bir varlık var
o varlık hayatıma giren en değerli varlık
ve ben onun yokluğunun sancısını çekiyotum
doğum sancısından bin beter bir halde
her gün burada nöbetçi addediyorum kendimi
buraya gelirse beni burada bulmalı diye
hergün yüreğime bir çentik daha atıyorum
her attıpım çentik yeni bir yaraya sebeb
yeni yaralar yokluğunun tuzuyla dağlanıyor
her seferinde acı her seferinde göz yaşı
şarkılar seni anlatmaya yeterli gelmiyor artık
Can dündar demişti ya hani
"hem herkes duysun hem hiç kimse bilmesin" istiyorum
Okuduğum her yazının anlamını sana çıkarıp
gördüğüm her rüyayı sana yoruyorum
Oysa ben ne de çekilmezdim
ve sen adam ettin beni
benim gibi birini adam etmek için nelerden vazgeçtin
nelere katlandın
benim mutluluğum için kendi mutluluğundan vazgeçtin
ben bunlara değermiydim
sen bunlara beni layık gördün
sevdin beni kimsenin sevmediği kadar
sevdim seni kimsenin sevmediği kadar
şimdi akan göz yaşım bile sensin
Ve ben her gece gbi yine
bu gecede nöbetçiyim
aşkına nöbetçiyim
sevgine nöbetçiyim
ve nöbetteyim
nöbetlerdeyim
nöbetlerin nöbetteyken buluyor her seferinde
ne olur nöbetimi durdur artık
gelde artık hergünüm solmasın
her gün kış mevsimi gibi soğuk yokluğunda
unutma sen benim nefesim
sen benim ömrüm
sen benim kadınımsın
düğümlenmiş bir ömrün son ilmeğindeyim
Son ilmeğim sensin ne olur mahrum etme beni kendinden
Seni Çok ama Çok seviyorum
Dert Ortağı
Twitter
YORUM 
KATEGORİ 
Site Map
0 Yorum