Ben yazdıkça
hiç saklamıyorsun…
Oysa akıllı erkekler sevgilerini derinlerindeki istiridyelerinin içinde yaşarlar…
Arada bir aralarlar kabuklarını
Kadın istiridyenin içindekine dokunamadığı gibi tam görememiştir bile…
Kadın yanan canının derdinden çok istiridyenin içindekiyle meşgul olduğundan vazgeçmez
erkeğinden…
Derinlerine dalıp dalıp o istiridyeyi aralamaya çabalarlar…
Böylece erkeklerinin içinde kalırlar…
Erkek ise sürekli yüzünde pis bir tebessümle sevilmenin
Kadın ona böyle atıldıkça
yakınında tutar ama bütünüyle içine girmesine izin vermez…
Çünkü bilirler
Ele geçmek yerine
Kadınlar sırnaştıkça
yaralarlar…
Oysa sen…Oysa sen…
İstiridyelerinin kabuğunu aralamak şöyle dursun
teslim olan bu adamı hiç sömürmedin…
Ben en çok seni hiçbir kadına benzetemeyişimi sevdim…
İçimdeki incileri didiklemeyişini
götürmeyişini
Ne kadar ortada istiridyelerim
Dolaşmadan bulabileceğin kadar düz ayak…
Ve yönleri
Kabuklarını açıp açıp kapatıyorlar…
Ama elini kıstırmak için değil…
Dikkatini çekmek için…
Yoksa ben hiç kıyabilir miyim taptığım ellerine…
Sen yaklaşınca hepsi imana geliyor
Meydana dağılmış inciler kalıyor sonra……….
Hadi kır zincirlerini
O saç teline bu sağa sola yuvarlanan incileri yakalayıp diz…
Ve boynuna tak…
Ya da açılmamış olan istiridyelerimin ağızlarını kanırt…
İçindeki cenin incileri dağıt…Ve suyumu bulandır…
Dibimdeki kumlarımın içine kaybet tüm incilerimi…
Ben görmeyeyim…Bilmeyeyim…
Çünkü sen narin boynuna takmadıkça
Anla ki KADINI'ım bu adam!!!
SENİ ÇOK AMA ÇOK SEVİYOR

0 Yorum